برتری شما
ترجمه دکتر. عبدالعلی کاظم الفتلاوی
دیروز صبح او را بردند. دو روز است که او را برده اند. از دیروز تا الان صدای آهنگ رقص ماکابره توی گوشم می پیچه. مرتضی دست رجبعلی رجبوف را می گیرد و نیمه شب از قبرش بیرون می آید. جسد دیگری با استخوان بازوی دختری روی جمجمه مرد جوانی مینوازد، آهنگی وحشتناک از “رقص مرگ” گورها دهان باز میکنند، اسکلتها از گور بیرون میآیند و همگی آواز مرگ را میخوانند و مهر میزنند. پا روی زمین مارگاریتا با چهره غمگینش اما زنده و متفکر فقط می خواهد مرتادا را از این رقص گروهی خارج کند.
دیروز او را بردند. او را از ما گرفتند. یک نفر که سه ماه با هم بودیم یه نفر که باهاش دعوا میکردیم و بعد هم ازش عذرخواهی میکردیم یک نفر که در مصیبت ها شریک ما بود و در ناامیدی او اسیری است که از او گرفتند… به ما نگفتند کجا بردندش. او را بردند تا او را بکشند. او به اعدام محکوم شد.
مرتضی و هیچ کس دیگری، مرتضی در رقص مردگان شرکت می کند تا زمانی که خروس صبح بانگ در گورستان ناله می کند. آخرین ساعت او آزاد بود و جلوی چشمان من ظاهر شد. من او را خوب می بینم، صدایش را می شنوم که صدا می کند: «مارگاریتا، مارکاریتا. به کسی نگو! “هر کسی.”
در سالهایی که در زندان گذراندم – در واقع زندان نبود، قبر بود – در سالهایی که در قبر گذراندم، بسیاری از مردم را دیدم که عاشق مرگ بودند، آنها را در
حکم دادگاه صادر شد چطور می شد پاهایشان را نمی بردند، انگار که این وضعیت یک ثانیه بیشتر طول نکشید؟ امید دوباره در بدن آنها پخش شد. امید بر خلاف حکم، امید به عفو عمومی، امید به جمع شدن جهان برای نجات آنها، امید به معجزه، نه تنها امید بلکه ایمان به جاهلان و تصور آنها مبنی بر اینکه شاه آنها را خواهد بخشید.
من محکومین به اعدام را دیدم که در همان شبی که حکم اعدام شدند، افرادی را دیدم که قبل از تیراندازی به اعدام محکوم شده بودند، که ریش های خود را تراشیده بودند، زیباترین لباس ها را پوشیده بودند، با عزیزان و دوستانشان وداع کردند و رفتند. تا مرگ با تمام مردانگی و شجاعت.
من زندانیان محکوم به اعدام را دیدم که فریاد می زدند “زنده باد ملت!” من یک محکوم به اعدام را می شناسم که مدتی پس از تیراندازی به او سرود معروف “برخیز ای مظلوم از دنیای گرسنگان و برهنگان” را می خواند.
اما من هیچ یک از آنها را به این نزدیکی نمی شناختم. من هیچکدام از آنها را نمی شناختم که از میان ما برده شده باشند، گویی گوسفندی را از گله انتخاب می کنند تا به گیوتین ببرند.
دیروز ساعت هفت و نیم صبح با او تماس گرفتند. همان پیرمرد نظافتچی با صدای بلند صدا زد: مرتضی بن جواد، این مرتضی بن جواد است که معشوق مارگارته نوزده ساله بود او را به سلول انفرادی ببرند، به او اجازه خروج بدهند، می خواهند شلاق بزنند، می خواهند او را سرزنش کنند، او را ببخشند، به جای دور تبعیدش کنند، با طناب دار بزنند یا به او شلیک کنند. قضیه برایش فرقی نمی کرد، فقط فریاد زد: مرتضی بن جواد! بیا آقا، بلافاصله بعد از این صدا، دیگران از جمله نظافتچی ها و نگهبانان به دنبال او شعار دادند: «مرتضی بن جواد».
فقط قلبم شکست برخی از آنها شروع به جمع آوری وسایل خود کردند.
بعد از چند ثانیه از ما پرسید: با وسایلم؟
سپس به او پاسخ دادند: نه، به دادگاه.
قرار بود بمیرد. حتما او را دار خواهند زد. شاید مارکاریتا جلوی درب زندان منتظرش بماند و برای آخرین بار همدیگر را قبل از مرگ ببینند. ” “هر کسی.”
مرتضی او را به دادگاه نبردند. با دروغ مدیریت می کنند.
وقتی از سالن خارج شد. برگشت پیش ما و گفت: «باران است، یکی کلاه تو را به من بدهد، اما او کلاه مرا گرفت.»
او یک انسان ساده بود! همه محکومین به اعدام افراد ساده ای بودند. تصور این که این بدن، با این ترکیب، با این ساختار، با این فکر، با این عشق و ستایش مارگاریتا… همه چیز ناپدید می شود و در باد خاکستر می شود و چیزی از آن باقی نمی ماند، برای انسان سخت است. … چقدر این کار سخت است.
می خواست برود و بمیرد، می ترسید که باران سرش را خیس کند. شاید او به مرگ اهمیت نمی داد. وقتی کسی را برای اعدام می برند، معمولاً می گویند: «با وسایلش، بعد ملافه، لباس زندان و تختش را می گیرند». به اداره زندان تحویل می دهد. اگر خانواده داشته باشد، او است که آن را دریافت می کند، اما اگر خانواده نداشته باشد، نمی دانیم چه می شود.
اما او را با وسایلش نبردند که در جان ما می درخشد شاید او را برای اعدام نبرند.
صدای او هنوز در گوشم می پیچد: “مارگاریتا، مارگاریتا، به کسی نگو!” “هر کسی.”
شاید مارکیتا به کسی نگفت؟ آیا این امکان پذیر است؟ در این صورت بهتر است مرتضی مرده باشد، اما نه، این درست نیست. دیروز نیمه شب مرتضی در کنار مردگان بود و در رقص مرگ شرکت می کرد.
